Maar ik kan al beter ...

vinger compressor

Aan het begin van de vijfde bijeenkomst van de vervolgtraining in Utrecht kwam Mieke Lucassen, biologiedocente van het Fioretti College te Veghel met een grote grijns op haar gezicht binnen. Glimmend vertelde ze dat ze een bijzonder mooi moment wilde vertellen en dat ze erg trots was.
Eenmaal met de training begonnen gaf ik haar als laatste het woord bij het onderdeel ‘Mooie Momenten’ .
'Ik heb een bijzonder mooi moment meegemaakt in klas 2 van het VMBO bij ons op school. Ik had met hen de oefening ‘Ik kan nog niet zo goed … maar ik kan al beter…’ * gedaan. Elke week laat ik ze dat in de laatste les opnieuw doen om hen bewust te maken van hun persoonlijke ontwikkeling. Nu is er een groepje waarin een jongetje, een ontzettende wijsneus zit. Hij corrigeert altijd zijn medeleerlingen en gaat daarbij staan met een vingertje omhoog en spreekt de anderen dan bestraffend toe. Zijn teamleden hebben hem daar op aangesproken. En bij de laatste keer dat we dit oefeningetje deden, zei hij: Ik kan nog niet zo goed mijn vingertje omlaag laten, maar ik kan al beter op een andere manier dingen tegen het team zeggen! Het team bevestigde dat en hij glom van trots.'
En dat deed Mieke ook.

* Deze oefening doen we in het kader van de Kaizentraining, een serie van 5 korte lessen over het ontwikkelen van een groeimindset, feedback geven (positief en negatief), oplossingsgericht handelen en eigen doelen stellen. De oefening gaat als volgt: de leerling die de beurt krijgt zegt zittend ‘Ik kan nog niet zo goed ...’ en al staande zegt hij, ‘maar ik kan al beter …’